De Reiziger: Generatie Y

Als twintiger schijn ik deel uit te maken van de Generatie Y. Door alle welvaart heeft mijn generatie zoveel te kiezen, dat een deel van mijn generatie bezwijkt onder keuzestress. Wanneer ik nadenk over de toekomst van het openbaar vervoer, dan krijg ik de indruk dat iedereen, ongeacht de leeftijd, zich een beetje Generatie Y kan voelen, althans op het gebied van mobiliteit.

Nieuwe modaliteiten

Want als we de huidige stand van zaken bekijken, dan hebben we als reizigers nogal wat te kiezen. Naast de ‘traditionele’ modaliteiten auto, fiets, trein en bus/tram/metro zijn de varianten en alternatieven hierop tegenwoordig legio. We forenzen afstanden tot ver over de 20 km op onze elektrische fiets. De auto is niet langer ons eigen heilige koe, maar wordt verhuurd aan buren en ander stadsgenoten. Als we dan toch eens rijden, dan rijden er minstens twee andere reizigers mee. En hebben we een vrije avond, dan rijden we kriskras de stad door als pop-up taxi. Ook een halve avondvierdaagse van station naar bestemming is verleden tijd, aangezien we onszelf tegenwoordig op een blauwgeel stalen ros naar iedere denkbare bestemming trappen.

Privaat of openbaar: de grenzen vervagen

Nog niet zo lang geleden heb ik de definitie van een openbaar vervoersmiddel moeten bestuderen. Hij zit inmiddels in mijn geheugen verankert. Openbaar vervoer is voor iedereen toegankelijk; de ritprijs is voor iedereen gelijk; de vervoerder is, ongeacht de vraag, verplicht te rijden en rijdt een vastgestelde route op gezette tijden. Maar door alle variaties op bestaande modaliteiten lijken de grenzen tussen private en openbare modaliteiten te vervagen. Private modaliteiten worden steeds meer gedeeld en dus minder privé. Traditioneel brengt het openbaar vervoer je gekscherend gezegd ‘van een plaats waar je niet bent naar een plaats waar je niet moet zijn’. Tegenwoordig organiseren vervoerders en overheden steeds meer privaat aandoende modaliteiten om de deur-tot-deur rit zo compleet mogelijk te faciliteren voor de reiziger.

Keuzestress?

Dit grote aanbod aan (varianten op) vervoersmiddelen maakt het lastig voor de reiziger. Er is meer te kiezen dan ooit, maar doét de reiziger dit ook? Reizigers zijn namelijk het gewoontedier bij uitstek. Zolang hun huidige reizen nog prima bevallen, dan zal slechts een deel zich oriënteren op alternatieven. Uit eigen ervaring merk ik dat altijd weer zoeken naar een geschikte carpoolrit of particuliere huurauto veel moeite kost en dat het aanbod klein is. Hierin schuilt dan weer de kracht van de gevestigde modaliteiten: je weet waar je aan toe bent en het zijn ontwikkelde vervoerssystemen. Dit dilemma maakt het lastig in te schatten welke opkomende initiatieven verankert worden in ons vervoerssysteem en welke impact dit heeft voor de dominante publieke en private vervoersmiddelen. Het maakt de toekomst van de mobiliteitssector in ieder geval even onzeker als interessant. Ik vind het in ieder geval erg leuk om alle nieuwe iniatieven uit te proberen. Welke modaliteiten staan er nog op uw bucket list?

 

Interessant voor u: Nationaal Congres Openbaar Vervoer

Bekijk ook

Architectonische fietsenstallingen

De fietsenstalling is een serieuze ontwerpopgave en kan veel betekenen voor de kwaliteit van de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *